( 1 ) 24 - از امام محمد تقى ( ع ) ، كه شنيدم پدرم مىفرمود كه : شنيدم پدرم موسى بن جعفر مىفرمود كه : عمرو بن عبيد خدمت امام صادق ( ع ) رسيد ، و چون سلام كرد و نشست ، اين آيه را خواند ( 32 سوره نجم ) : « آن كسانى كه كناره مىكنند از گناهان كبيره و از هرزگيها » سپس دم بست ، پس امام صادق ( ع ) به او فرمود : چه تو را خاموش كرد ؟ گفت : من مىخواهم گناهان كبيره را از روى قرآنِ خدا عز و جل بشناسم ، امام فرمود : آرى ، اى عمرو . 1 - بزرگ‌ترين گناهان كبيره : شرك به خدا است ، خدا مىفرمايد ( 72 سوره مائده ) : « هر كه به خدا شرك آورد خدا بهشت را بر او حرام كرده است » . 2 - و پس از آن نوميدى از رحمت خدا است ، زيرا خدا عز و جل مىفرمايد ( 78 سوره يوسف ) : « به راستى كه نوميد نشود از رحمت خدا جز مردمى كه كافر باشند » . 3 - و سپس ايمنى از مكر و عقوبت خداوند ، زيرا خدا عز و جل مىفرمايد ( 99 سوره اعراف ) : « ايمن نشود از مكر خدا جز مردمى زيانكار » . 4 - و از آنها است عقوق و ناسپاسى حق پدر و مادر ، زيرا خدا سبحانه ، عاقّ را جبّار و شقى مقرر ساخته است ( اشاره است به قول خدا تعالى در حكايت از عيسى ع ( 32 سوره مريم ) : « و نيكى به مادرم و خدا مرا جبّار و شقى نساخته است » . 5 - و قتل نفسى كه خدا او را محترم ساخته ، جز به قانونِ حق الهى ، زيرا خدا عز و جل مىفرمايد ( 93 سوره نساء ) : « [ هر كس بكشد مؤمنى را عمداً ] سزاى او دوزخ است و در آن جاويد بماند [ و خدا بر او خشم كند و او را لعنت كند و براى او عذابى بزرگ فراهم سازد